Kelley Blue Book wordt dit jaar 100, en terwijl we ons honderdjarig bestaan vieren, hebben we nagedacht over de geschiedenis van de auto-industrie. De voertuigen van vandaag zijn verkrijgbaar in een duizelingwekkende reeks kleuren en afwerkingen, maar dat is niet altijd zo geweest. “Elke klant kan een auto in elke gewenste kleur laten spuiten, zolang hij maar zwart is” is een citaat dat beroemd wordt toegeschreven aan Henry Ford, maar zijn toewijding aan de monotone autoproductie hield geen stand.
Volgens autolakleverancier PPG had Ford in 1926 zijn éénkleurenbeleid versoepeld en bruin aangeboden op de Model T. Andere autofabrikanten volgden dit voorbeeld, hoewel de beurscrash later in het decennium hielp een meer gedempt palet in te luiden, inclusief tinten groen en grijs. Neutrale kleuren – wit, zilver en grijs – werden ook steeds populairder.
Zelfs toen de Grote Depressie het decennium domineerde, brachten autofabrikanten nieuwe kleuren op de markt, waaronder marineblauw, bruin en donkergroen. Vroege metallic verven maakten voor het eerst gebruik van vissenschubben, wat een arm en een been (of een vin en een staart) kostte om te produceren. Verfbedrijven hebben de schubben uiteindelijk vervangen door aluminiumvlokken die in de verf zijn verwerkt.
De Tweede Wereldoorlog doemde op in het begin van de jaren veertig, toen veel autofabrikanten middelen aanwenden om de oorlogsinspanningen te ondersteunen. Tegen het einde van het decennium ontstond er een breder spectrum aan kleuren, met helderdere tinten en een breder scala aan tinten.
Het auto-ontwerp werd in de jaren vijftig gedurfder en weerspiegelde de feeststemming van het land na de Tweede Wereldoorlog. Er begonnen flitsendere kleuren te verschijnen, zoals geel en lichtblauw, en veel autofabrikanten boden tweekleurige verfopties aan. Later in het decennium breidde Daimler-Benz zijn kleurenaanbod uit tot 26 individuele kleuren en 23 tweekleurige opties.
De verftrends in de jaren zestig bouwden voort op die van het voorgaande decennium, maar de kleuren werden dieper en metallic verven gebruikten nieuwe metaalcombinaties.
De jaren zeventig brachten shag-tapijt en een eindeloze reeks bruintinten naar huisontwerp, en kleurenpaletten voor auto's volgden dit voorbeeld. Autofabrikanten leunden op roesttinten, bruin en groen. Over het geheel genomen werden de kleuren aardser en warmer, wat het gevoel van het decennium weerspiegelde.
Autolakken werden in de jaren tachtig geavanceerder, toen PPG begin dit decennium een nieuwe lijn metaalcoatings en pareleffectverven op de markt bracht. De applicatiemethoden verbeterden ook, omdat veel bedrijven overgingen van verfklussen met één laag naar ten minste twee lagen.
De jaren negentig waren een topdecennium van groen voor de auto-industrie. PPG merkt op dat meer dan 20% van de in Noord-Amerika verkochte voertuigen in die tijd groen waren. Autofabrikanten speelden in op de trend en boden een assortiment verf aan in verschillende tinten groen.
De afgelopen kwart eeuw zijn autolakkleuren blijven evolueren, met moderne interpretaties van klassieke tweekleurige schema's, nieuwe matte afwerkingen en meer geavanceerde metallic opties. Sommige autofabrikanten hebben kleurveranderende lakken geïntroduceerd, terwijl anderen evalueren hoe deze lakken omgaan met de camera's en sensoren in moderne rijhulptechnologieën.
De internationale autolakleverancier BASF bestudeerde eind 2025 trends in de populariteit van kleuren. Hieruit bleek dat autokopers in Amerika steeds meer geïnteresseerd raakten in zilver, bruin en groen, terwijl grijs en wit in populariteit afnamen. Dat gezegd hebbende, waren de kleuren zwart, grijs, zilver en wit goed voor meer dan driekwart van de auto's die in 2025 in de regio werden verkocht.
Niets in de auto-industrie blijft lang hetzelfde, vooral de lakkleuren, die de veranderende smaak van de consument volgen.
