* Redundantie en complexiteit: Zowel superchargers als turbochargers dienen hetzelfde doel:meer lucht in de motor persen voor meer vermogen. Het hebben van beide voegt een aanzienlijke complexiteit toe aan het inlaatsysteem van de motor, waardoor ingewikkelde leidingen en beheer van de turbodruk nodig zijn. Dit verhoogt de kosten, de onderhoudsbehoeften en de kans op storingen.
* Managementuitdagingen: Het nauwkeurig regelen van de boost van twee verschillende geforceerde inductiesystemen is uiterst moeilijk. De resulterende vuldruk kan onvoorspelbaar zijn en mogelijk de motor beschadigen. Er zouden geavanceerde motormanagementsystemen (ECU's) nodig zijn, en zelfs dan is perfecte synchronisatie een uitdaging.
* Verminderde efficiëntie: Hoewel het combineren van beide een enorme krachtboost lijkt, zijn de winsten vaak veel minder dan verwacht. De efficiëntie van beide systemen kan zelfs worden verminderd als ze samen werken. De supercharger werkt mogelijk tegen de turbocompressor, of omgekeerd, afhankelijk van het motortoerental en de belasting.
* Hitteproblemen: Twee geforceerde inductiesystemen genereren aanzienlijke hitte, waardoor mogelijk de koelcapaciteit van de motor wordt overschreden. Dit kan leiden tot oververhitting, ontploffing en uiteindelijk motorschade.
Kortom, hoewel technisch haalbaar, is het toevoegen van een turbocompressor aan een auto met supercharger doorgaans een zeer onpraktische en inefficiënte aanpassing. De extra complexiteit, kosten en kans op schade wegen ruimschoots op tegen de marginale vermogenswinst. Het is veel effectiever en efficiënter om één enkel gedwongen inductiesysteem te optimaliseren.
