Aangepaste uitlaten, drie pedalen en bestuurdersauto's zijn mijn wereld. Maar als het om het dagelijks rijden gaat, gaat er niets boven het roestvrijstalen ruimteschip van Tesla.
Ik haat mijn Cybertruck.
Niet omdat het slecht is. Sterker nog, het is de beste dagelijkse driver die ik ooit heb gehad. En ik heb veel gereden:een E63 Wagon, een Ferrari Lusso, een BMW M5 CS, een Alpina XB7, een Audi RS6. Van allemaal wint de Cybertruck in het echte leven.
Het is absurd praktisch. Ik kan tuinuitrusting sjouwen, een crossmotor in bed gooien of een Home Depot laten rennen zonder erover na te denken. Binnen is het fluisterstil. De stereo klapt. De technologie is razendsnel... het is net een Apple-product op wielen. Mijn kinderen zijn dol op het achterscherm en games. Mijn familie rijdt er eigenlijk het liefst in. En in het verkeer? Hij rijdt zo goed dat ik achterover kan leunen en nadenken in plaats van naar een bumper te staren.
Dus nee, de vrachtwagen is niet het probleem. Het probleem is hoe de wereld het ziet.
Gisteren reed ik de afrit van de school van mijn dochter op, en voor de eerste keer in mijn leven achter het stuur van een auto voelde ik me... ongemakkelijk. Niet omdat de truck er raar uitziet (hoewel dat wel zo is), maar vanwege wat mensen denken dat het betekent.
Bij de meeste auto's beoordelen mensen je op smaak, geld of misschien een midlifecrisis. Met de Cybertruck is dat anders. Plotseling ben je niet zomaar een persoon in een auto, je bent een statement. Een wandelende kop. Voor sommigen is de Cybertruck niet langer een voertuig, maar een symbool geworden.
En als je er een bedrijfsnaam aan toevoegt, zoals ik heb gedaan? Dat symbool wordt nog luider. Ik betrap mezelf erop dat ik me afvraag:zien mensen mij nu als onderdeel van iets groters, iets wat ze niet leuk vinden? De truck is niet langer een hulpmiddel, maar wordt een identiteit. En dat is het deel dat ik haat.
Ik moet duidelijk zijn:ik ben een verbrandingsjunkie. Mijn andere auto's hebben aangepaste uitlaten. Ik geniet van drie pedalen. Ik hou van een echte rijdersauto. Dat is waar ik naar streef als ik wil autorijden.
De Cybertruck is daar geen vervanging voor. Het is geen bestuurdersauto. Het is niet leuk zoals een RS6 of M5 CS leuk is. Het is verschrikkelijk met slepen. Hij kan geen sneeuw ploegen. Als je er een koopt en een supertruck verwacht, zul je teleurgesteld zijn.
Maar dat is niet waarom ik in de mijne rijd. Als ik op de snelweg in noordelijke richting zit of vastzit in het Kaapse verkeer, is het laatste wat ik wil worstelen met een 'bestuurdersauto'. Ik wil iets rustigs, stressvrij, capabels en slimmers dan de patstelling om me heen. En daarvoor? Niets raakt de Cybertruck.
Hier is de twist:ik run Q Car Care. Wij wrappen auto's. Dat betekent dat ik het meest polariserende voertuig op de weg kan nemen en er iets heel anders van kan maken. Mat zwart. Satijn wit. Neon camouflage. Alles wat de verklaring naar beneden haalt (of naar een hoger niveau tilt).
Totdat Tesla besluit een zachter, toegankelijker ontwerp uit te brengen, is inpakken de enige manier om van een Cybertruck te genieten zonder de bagage die bij het uiterlijk hoort.
Want hier is de ironie:de beste dagelijkse bestuurder die ik ooit heb gehad, is ook de enige auto waar ik twee keer over heb moeten nadenken.
Ik haat het om van mijn Cybertruck te houden.
