* Specialisatie van arbeid: In plaats van dat één arbeider een hele auto bouwde, verdeelde de assemblagelijn het proces in veel kleine, repetitieve taken. Werknemers werden zeer bekwaam in hun specifieke taak, wat leidde tot sneller en nauwkeuriger werk.
* Verminderde tijd- en bewegingsverspilling: Werknemers hoefden zich niet door de fabriek te verplaatsen om onderdelen of gereedschap te vinden. De onderdelen werden naar hen toe gebracht, waardoor de uitvaltijd werd geminimaliseerd en de productiviteit werd gemaximaliseerd.
* Verhoogde output: Door het proces te stroomlijnen en de arbeid te specialiseren, verhoogden de assemblagelijnen het aantal geproduceerde auto's per dag of week dramatisch in vergelijking met eerdere methoden.
* Lagere kosten per eenheid: Het hogere productievolume en de grotere efficiëntie leidden tot lagere kosten per auto, waardoor ze betaalbaarder werden voor de consument.
* Standaardisatie van onderdelen en processen: De assemblagelijn maakte een hoge mate van standaardisatie noodzakelijk in zowel het ontwerp van de auto's als de onderdelen die werden gebruikt om ze te bouwen, wat bijdroeg aan een grotere efficiëntie en eenvoudiger reparaties.
Kortom, de lopende band bracht een revolutie teweeg in de autoproductie, waardoor het mogelijk werd voertuigen in massa te produceren op een ongekende schaal en betaalbaarheid.
