* Positionering en prijs: De GTX werd gepositioneerd als de allerbeste prestatieauto van Plymouth, een stap boven de Road Runner. Dit betekende dat het over het algemeen duurder was en meer standaardfuncties had.
* Beoogde afbeelding: De Road Runner werd op de markt gebracht als een meer ‘leuke’, minder luxueuze en aantoonbaar rebelsere muscle car. De marketing leunde zwaar op het stripfiguur van Looney Tunes en legde de nadruk op brute kracht tegen een meer betaalbare prijs. De GTX had een verfijnder en verfijnder imago.
* Functies en opties: Hoewel beide krachtige motoren boden, werd de GTX doorgaans geleverd met meer standaard luxevoorzieningen dan de Road Runner. Dingen als stuurbekrachtiging, rembekrachtiging, een mooiere interieurbekleding en meer geavanceerde ophangingsopties kwamen vaker voor op de GTX. De Road Runner had vaak een spartaanser interieur gericht op prestaties.
* Prestaties: Hoewel de motoropties elkaar enigszins overlapten, bood de GTX soms motoropties met hogere prestaties of gemakkelijker verkrijgbare opties met hogere prestaties. Het verschil was echter niet altijd significant, en ervaren tuners konden beide modellen extreem krachtig maken.
* Lichaamsstijl: Beiden werden aanvankelijk aangeboden als tweedeurs hardtop en later als cabriolet, maar de subtiele stijlkenmerken verschilden; de GTX had over het algemeen een agressiever en luxueuzer uiterlijk.
Kortom, de Road Runner was een meer betaalbare, uitgeklede muscle car gericht op brute kracht en een leuk, eigenzinnig imago. De GTX was een luxere en verfijndere prestatieauto die mikte op een koper uit het hogere segment die op zoek was naar meer comfort en geavanceerde functies naast sterke prestaties. Zie het als een ‘budget’ muscle car versus een premium muscle car, ook al waren beide in staat tot serieuze prestaties.
