Zoals bijna elk ander aspect van het Amerikaanse verleden zijn er in de loop der jaren van de geschiedenis van de auto-industrie talloze namen verloren gegaan of vergeten. Vaker wel dan niet, zijn die namen van mensen van kleur.
Zwarte pioniers hebben talloze bijdragen geleverd aan de autowereld. Hier zijn zes pioniers die de industrie – en de samenleving als geheel – in de goede richting hebben gestuurd.
Op een dag in 1934, terwijl hij van school naar huis liep in zijn geboorteplaats Queens, New York, zag McKinley Thompson Jr. een zilvergrijze Chrysler DeSoto Airflow. Hoewel hij toen nog maar 12 jaar oud was, veranderde het leven van Thompson voor altijd.
"Er waren fragmentarische wolken aan de hemel, en het gebeurde zo dat de wolken zich openden zodat de zon erdoorheen kon komen. Het verlichtte die auto als een zoeklicht", vertelde hij later aan het Henry Ford Museum. "Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo onder de indruk geweest van wat dan ook. Ik wist [toen] dat dit was wat ik in mijn leven wilde doen:ik wilde auto-ontwerper worden."
In het begin van de jaren vijftig, nadat hij in de Tweede Wereldoorlog bij het Army Signal Corps had gediend, deed Thompson mee aan een ontwerpwedstrijd in het tijdschrift Motor Trend en won deze. Zijn prijs was een studiebeurs voor het ArtCenter College of Design. Na school ging hij werken voor de geavanceerde ontwerpstudio van Ford in Dearborn, Michigan. Daarmee schreef Thompson geschiedenis door de eerste Afro-Amerikaanse auto-ontwerper te worden.
Een van de eerste projecten van Thompson was het schrijven van schetsen voor de Ford Mustang. Zijn meest opmerkelijke bijdrage kwam echter in 1963 toen hij en andere Ford-ontwerpers de Ford Bronco conceptualiseerden. Volgens de autofabrikant beïnvloedde het werk van Thompson “de ontwerptaal die iconische kenmerken van de eerste generatie Bronco zou worden.
“McKinley was een man die zijn dromen volgde en uiteindelijk geschiedenis schreef”, zegt Ford Bronco-interieurontwerper Christopher Young. “Hij doorbrak niet alleen de kleurenbarrière in de wereld van auto-ontwerp, hij hielp bij het creëren van enkele van de meest iconische consumentenproducten ooit – van de Ford Mustang, Thunderbird en Bronco – ontwerpen die niet alleen tijdloos zijn, maar ook door generaties ontwerpers zijn bestudeerd.”
Garrett Morgan werd in 1877 in Kentucky geboren en zou uitgroeien tot een van de grote uitvinders van zijn tijd. In de jaren twintig had hij al verschillende uitvindingen op zijn naam staan, waaronder een haarverfijner en een vroege versie van het gasmasker.
Door het succes van Morgan kon hij een auto bezitten (naar verluidt de eerste Afro-Amerikaan in Cleveland die dit deed). Nadat ik getuige was geweest van een verschrikkelijk ongeval op een kruispunt, ontstond er een idee.
Verkeerslichten waren al uitgevonden, maar bestonden slechts uit twee signalen:‘Go’ en ‘Stop’. Het probleem was dat chauffeurs nooit wisten wanneer het signaal zou overschakelen. Dit zorgde ervoor dat auto's abrupt stopten of zich nog steeds op het kruispunt bevonden terwijl voertuigen uit andere richtingen zich begonnen te verplaatsen.
(Met dank aan de Western Reserve Historical Society) Om dit op te lossen, vond Morgan een T-vormig verkeerslicht uit met een derde waarschuwingssignaal, in wezen een geel licht. Als het waarschuwingssignaal aanging, stopte het verkeer in alle richtingen en waren de kruispunten vrij. Op 20 november 1923 kreeg Morgan een patent voor een verkeerslicht met drie standen. Zijn originele prototype van een verkeerslicht is te zien in het Smithsonian’s Museum of American History.
Naast zijn technische bijdragen aan de samenleving was Morgan een steunpilaar in de Afro-Amerikaanse gemeenschap van Cleveland. Hij richtte de Cleveland Call op, een van de belangrijkste Afro-Amerikaanse kranten van het land, en was een leider in de NAACP-afdeling van de stad.
C.R. Patterson werd in 1833 als slaaf geboren in Virginia, maar ontsnapte later om zich in Ohio te vestigen.
Patterson leerde smeden en werkte voor een koetsenmaker voordat hij in 1873 mede-oprichter was van zijn eigen bedrijf. De daaropvolgende twintig jaar leidde het bedrijf een succesvol bedrijf dat vakkundig vervaardigde paardenkoetsen maakte.
In 1893 kocht Patterson zijn partner uit en richtte CR Patterson &Sons op. Toen hij in 1910 stierf, nam zijn zoon Fredrick het bloeiende bedrijf over terwijl de transportsector een revolutie teweegbracht. De jongere Patterson begon een toevloed van ‘paardloze koetsen’ op de wegen op te merken en wist dat auto’s de toekomst waren. C.R. Patterson &Sons produceerde zijn eerste auto in 1915. Deze stond bekend als de Patterson-Greenfield-auto en werd verkocht voor $ 850.
Patterson &Sons vestigde zich snel als legitieme autofabrikant. Volgens de Historic Vehicle Association was het Patterson-Greenfield-model qua kwaliteit en afwerking vergelijkbaar met de Ford Model T.
Er bestaan tegenwoordig geen bekende Patterson-Greenfield-auto's, maar er zijn verschillende rijtuigen van CR Patterson &Sons Company bewaard gebleven. Het National Museum of African American History &Culture stelt dat Patterson &Sons het enige autobedrijf in Afro-Amerikaanse handen in de geschiedenis van de Verenigde Staten blijft.
Charlie Wiggins, geboren in 1897, werd een ervaren monteur nadat hij stage had gelopen bij een plaatselijke autoreparatiewerkplaats in zijn geboorteland Evansville, Indiana. In 1922 verhuisde hij naar Indianapolis, opende zijn eigen winkel en bouwde een raceauto uit niets anders dan autokerkhofonderdelen. Bijgenaamd de 'Wiggins Special', was het zijn droom om met de auto deel te nemen aan het grootste race-evenement:de Indianapolis 500. Maar Wiggins werd de toegang geweigerd vanwege zijn huidskleur.
Onverschrokken vormden hij en verschillende andere Afro-Amerikaanse coureurs hun eigen racecompetitie, de Coloured Speedway Association. Het uitzonderlijke rijgedrag en de eersteklas auto's van Wiggins brachten hem naar vele overwinningen, wat hem de bijnaam 'Negro Speed King' opleverde.
Het hoogtepunt van het Coloured Speedway Association-circuit waren de jaarlijkse Gold and Glory Sweepstakes van 100 mijl. Volgens de Historic Vehicle Association trok het debuut van de race in 1924 een publiek van 12.000 mensen – het grootste sportevenement dat tot dan toe voor Afro-Amerikanen werd gehouden. In de daaropvolgende tien jaar zou Wiggins drie kampioenschappen in de sweepstakes winnen.
In 1934 huurde chauffeur Bill Cummings Wiggins in om zijn auto te tunen voor de Indy 500. Road &Track meldde dat Wiggins zich voordeed als conciërge om de wetten van Jim Crow te omzeilen. Dankzij Wiggins won Cummings de Indianapolis 500 en vestigde hij een baanrecord.
Wendell Oliver Scott werd in 1921 geboren in Danville, Virginia. Hij leerde over auto's van zijn vader, automonteur. Zijn eerste baan was het besturen van een taxi voordat hij maneschijnwhisky begon te schenken, waardoor hij snel moest rijden om de politie te ontwijken.
Destijds had de racescene van Danville moeite met bezoekersaantallen. Eigenaren dachten dat het rekruteren van een Afro-Amerikaanse chauffeur zou helpen de stoelen te vullen. Ze vroegen de lokale politie naar de snelste coureur van de stad en in 1952 werd Scott de eerste Afro-Amerikaan die deelnam aan een officiële stockcarrace. Hij zou 120 races winnen in lagere divisies, terwijl hem vanwege zijn race voortdurend de toegang tot NASCAR werd ontzegd.
Vervolgens kon Scott in 1961 de autoracelicentie overnemen van de blanke NASCAR-coureur Mike Poston. Hij was officieel lid van het Grand National-circuit van NASCAR – de eerste Afro-Amerikaan die dit deed. Slechts twee jaar later werd Scott de eerste zwarte coureur die een NASCAR Premier Series-evenement won met een overwinning op de 100 mijl-race in Speedway Park in Jacksonville, Florida.
Tegen het einde van zijn carrière in 1973 had Scott twintig top-vijf finishes behaald. De NASCAR Hall of Fame, waarin Scott in 2015 werd opgenomen, vermeldt zijn 495 starts op de 32e plaats op de lijst aller tijden.
Scott overleed in 1990. Het zou nog 23 jaar duren voordat een tweede Afro-Amerikaan, Bubba Wallace, een NASCAR-race won, een volle halve eeuw nadat Scott deze prestatie had volbracht.
Leonard Miller groeide in de jaren dertig op buiten Philadelphia en maakte op jonge leeftijd kennis met auto's via zijn moeder, die als huishoudster werkte. “Al deze rijke, blanke families hadden allemaal zeldzame auto’s die mooi waren en goed klonken”, vertelde Miller aan Smithsonian Magazine. “Dus ik zei dat het voor mij was. En dat is de start van een leven vol races.”
Hij zou de weg vrijmaken voor Afro-Amerikanen in de autoracewereld. Het begon toen hij Miller Brothers Racing oprichtte, dat van 1969 tot 1971 tientallen races in het noordoosten won.
In 1972 werd hij de eerste Afro-Amerikaanse eigenaar die een auto inzette voor de Indianapolis 500. Millers team was ook het eerste zwarte professionele raceteam dat een nationale sponsoring had en een zwarte coureur inzette voor wedstrijden in Engeland.
Gedurende deze tijd richtte Miller ook de Black American Racers Association op, onder meer met Wendell Scott. De groep promootte de ontwikkeling van coureurs en eerde Afro-Amerikanen in de autoraces. Op het hoogtepunt telde het 5.000 leden uit 20 staten en verschillende racedisciplines.
Met de hulp van zijn zoon richtte de autopionier later NASCAR’s Miller Racing Group op. Het team won in de jaren negentig en begin jaren vele races. Het vader-zoonduo werd zelfs de eerste Afro-Amerikaanse teameigenaar die een baankampioenschap in de geschiedenis van NASCAR won met een overwinning op de Old Dominion Speedway in Virginia in 2005.
Miller werd in 1973 opgenomen in de Black Athletes Hall of Fame. Veel van zijn prijzen, trofeeën en andere memorabilia zijn momenteel ondergebracht in het Smithsonian Institute.
Homer B. Roberts was de eerste Afro-Amerikaanse autodealer in het land, maar zijn grootste prestatie vond plaats ver weg van de dealer. Roberts, een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog, was de eerste zwarte man die de rang van luitenant in het United States Army Signal Corps bereikte.
Na de oorlog verhuisde Roberts terug naar zijn geboorteland Kansas City en begon hij auto's te verkopen. Hij richtte zich specifiek op de Afro-Amerikaanse gemeenschap. In 1919 plaatste hij zijn eerste advertentie voor zeven gebruikte auto's in de Kansas City Star, de prominente lokale zwarte krant. Tegen het einde van het jaar had hij 60 verkopen afgerond, allemaal aan zwarte coureurs.
In de daaropvolgende jaren bleef het bedrijf groeien. Roberts opende kantoren en showrooms en huurde verkopers in. In 1923 opende hij een gloednieuw dealerbedrijf genaamd Roberts Company Motor Mart. Kleinere autofabrikanten zagen potentieel op de Afro-Amerikaanse markt en steunden zijn bedrijf. Dit hielp Roberts om franchises te verwerven met Hupmobile, Rickenbacker en Oldsmobile.
De dealer werd zwaar getroffen door de crisis en sloot in 1929, maar niet voordat Roberts zijn naam in de geschiedenis had gegrift.
Dit artikel is bijgewerkt en opnieuw gepubliceerd vanuit een eerdere versie.
Laatst bijgewerkt op 6 februari 2026 door AAA Staff
