Dit is waarom:
* Grootte en configuratie: De Ranger uit 1994 gebruikte doorgaans een 2,3 liter inline-4 of een 3,0 liter V6. Een V6, zelfs met een kleinere cilinderinhoud, is breder dan een inline-4 en zal waarschijnlijk te breed zijn om in de bestaande motorruimte te passen. Een 1.8L V6 is ongebruikelijk; de meeste V6's hebben een grotere cilinderinhoud. Het DOHC-ontwerp met 24 kleppen zou ook de complexiteit vergroten in termen van kleppendeksel en kophoogte, waardoor de kans nog kleiner wordt dat het past.
* Bevestigingspunten: De motorsteunen van de Ranger uit 1994 zijn speciaal ontworpen voor de afmetingen en het gewicht van de originele motor. Een andere motor zou aanzienlijke aanpassingen, op maat gemaakte steunen en mogelijk aanpassingen aan het frame vereisen.
* Transmissiecompatibiliteit: Hoewel het *misschien* mogelijk is om de transmissie aan te passen (hoewel niet gemakkelijk), zullen de patronen van de klokhuizen (de plaats waar de transmissie op de motor wordt aangesloten) waarschijnlijk incompatibel zijn, waardoor uitgebreide aanpassingen of een op maat gemaakt klokhuis nodig zijn.
* Uitlaat en inlaat: De uitlaat- en inlaatsystemen zijn ontworpen voor de originele motor. Er zouden aanzienlijke wijzigingen of geheel nieuwe systemen nodig zijn.
Kortom, dit is een grote motorwissel die substantiële fabricage, aangepaste onderdelen en geavanceerde mechanische kennis vereist. Het is een project dat veel verder gaat dan een eenvoudige vervanging van de bouten. Het is veel praktischer en kosteneffectiever om een compatibele motor van een Ranger te gebruiken, of misschien een iets grotere, gemakkelijker aanpasbare motor.
