* Energy-absorberende stuurkolom: Ontworpen om in te storten in een botsing, waardoor het risico op borstletsels wordt verminderd. Dit was echter een relatief eenvoudig ontwerp in vergelijking met latere vorderingen.
* veiligheidsgordels: Voorste ronde gordels waren standaarduitrusting. Schouderbanden waren * niet * standaard op alle modellen en werden vaak beschouwd als een optionele extra. De effectiviteit van deze riemen werd ook beperkt door het ontbreken van robuuste ankerpunten en het algemene ontwerp in vergelijking met moderne systemen.
* Gevotte dashboard: Sommige vulling op het dashboard was aanwezig om minimale bescherming tegen impact te bieden. Dit was ver verwijderd van de uitgebreide vulling en crash-geteste ontwerpen van latere voertuigen.
* verbrijzelde voorruit: Windschurken zijn ontworpen om het risico op verbrijzeling in scherpe fragmenten in een botsing te minimaliseren.
Cruciaal, functies die we vandaag als essentieel beschouwen, waren afwezig of optioneel:
* airbags: Deze waren niet beschikbaar in productieauto's in 1969.
* antiblokkeerremmen (ABS): Niet beschikbaar.
* Side Impact Protection: Minimaal tot niet -bestaand.
* Inklapbaar stuurwiel: Niet standaard.
Kortom, de Dodge Charger uit 1969 bood alleen eenvoudige, minimaal effectieve passieve veiligheidsvoorzieningen. De veiligheidsprestaties ervan zouden door moderne normen extreem onvoldoende worden beschouwd.
