We kunnen inkomsten genereren uit de producten die op deze pagina beschikbaar zijn en deelnemen aan partnerprogramma's. Meer informatie ›
Het grootste autonieuws en recensies, geen BS
Het valt niet te ontkennen dat deze Dodge Charger uit 1969 er in het primergrijs fel uitzag. Grappig genoeg was die simpele ratelbus-coating een minimale inspanning om de auto na wat carrosseriewerk één effen kleur te geven. Maar het afgelopen jaar is deze auto nog specialer geworden, en nu ik klaar ben met lassen, verdient hij het om te schitteren. En ik wilde heel graag een doe-het-zelf-verfbeurt uitproberen.
De echte zwakte van de primer-only coating is dat deze heel weinig deed om de auto te beschermen. Waar ik in Pennsylvania ben, is roest een echt probleem en als je geen preventieve maatregelen neemt, zal je metaal verdwijnen.
Klik hier om meer projectautoverhalen op The Drive te zien. In de loop der jaren begon de rest van de roest waar ik aanvankelijk mee te maken had, zichtbaar te worden. Zelfs het nieuwe metaal dat ik op zijn plaats had gelast, had wat oppervlakteroest ontwikkeld. Toen ik de auto eindelijk in een garage kreeg, wist ik dat het tijd was om het metaal de behandeling te geven die het verdient, met een aantal goede reparaties en een coating om hem af te dichten tegen de corrosieve omstandigheden waaraan ik hem blootstel.
Ontelbare vroege ochtenden en late nachten waren aan de orde, vol met eindeloze uren van snijden, slijpen, passen en lassen. Het plezier eindigde ook niet bij het vormgeven van de bodyfiller. Zelfs het schilderen en afwerken was een flinke klus. Niettemin ging ik door en de dag is eindelijk daar. Als een feniks die uit de as herrijst, keert mijn Dodge Charger uit 1969 in een vurige oranje gloed terug naar de wereld.
Hank O'Hop Ik zal de eerste zijn om je te vertellen dat dit nooit meer een auto zal zijn voor de Duke-jongens. Om de enige reden dat ik, hoewel opladers van de tweede generatie tamelijk zeldzaam zijn, minstens vijf General Lees in de omgeving heb gezien. Of je nu een fan bent of niet, het is een beetje uitgespeeld, en ik heb liever een geheel eigen legende dan een andere te repliceren.
Ik zal ook de eerste zijn om je te vertellen dat dit geen geweldige verfbeurt is. Ach, het is niet eens goed. Het enige waar ik om geef is dat het een solide beschermingslaag is. Sterker nog, het kan me bijna niets schelen welke kleur het is, zolang het maar niet roestig is. Dus toen de eigenaar van een plaatselijke olieleveringsdienst, en een persoonlijke vriend, mij opbelde en zei dat hij verf uit vroeger tijd had die de tand des tijds zou kunnen doorstaan, trok mijn interesse, ongeacht de kleur. En toen hij zei dat ik het gratis mocht krijgen, lag de keuze voor de hand.
Hank O'Hop Zeggen dat de sinaasappel helemaal niet tot mij spreekt, zou echter een leugen zijn. Het was tenslotte de oranje Dodge Charger uit 1969 van mijn vader waar ik opgroeide en naar verlangde.
Ironisch genoeg is oranje niet mijn eerste keuze voor de kleur van de auto, en dat was het ook niet voor mijn vader. Hij was eigenlijk van plan geweest om de auto bordeauxrood te schilderen, wat volgens mij een geweldige keuze zou zijn geweest. Maar het is bijna alsof de auto zelf de kleur had uitgekozen en het lot ons daarheen had geleid.
De verf die ik scoorde was DuPont Imron:Gulf Orange. Imron is een duurzame verf die bedoeld is voor gebruik op industriële apparatuur voor allerlei toepassingen, op het land, in het water en zelfs in de lucht. Toen hij met een ervaren schilder sprak, vertelde hij me verhalen over hoe hij het gebruikte om vlieghelmen te schilderen, en dat voegde gewoon een geheel nieuwe, geweldige laag toe aan het verhaal van deze auto. Niet alleen dat:de omstandigheden waarvoor deze lak is ontworpen, maken hem perfect geschikt voor een auto die het misbruik zal zien waaraan ik de Charger wil blootstellen.
Hank O'Hop Met dat in gedachten ging ik verder met het schilderen van de auto zoals ik een industriële machine zou schilderen. Ik was schoon en besproeide de vloer met water om het stof laag te houden, maar ik ging niet over de top alsof ik een verfbeurt van showkwaliteit aan het leggen was, want dat is precies wat dit niet is. Nogmaals, het is slechts een barrière om de auto tegen roest te beschermen.
Het belangrijkste voordeel van een ouderwetse verf als deze is duurzaamheid, en in mijn geval de prijs van nul dollar. De nadelen zijn dat het behoorlijk giftig is. Ik moest dus voorzichtig zijn.
Hank O'Hop Het lakken van een hele auto kost, zelfs met een ‘quick and dirty’-methode, veel tijd. Zodra ik me klaarmaakte om de primer te leggen, stopte mijn $ 20 swap-meet-luchtcompressor ermee. Het lukte me om het binnen een halfuur nieuw leven in te blazen met een goedkoop ombouwpakket, maar dat zette de toon voor de litanie van minpuntjes en tegenslagen die ik moest overwinnen.
Ik moet voor de goede orde toegeven dat ik Rustoleum Rusty Metal Primer heb gebruikt als basis voor deze verfbeurt. Ik weet heel goed dat het niet is ontworpen om als autoprimer te dienen, maar dit is geen autolak, en door het goedkoop te houden vond ik het prima. Ik heb heel veel tijd besteed aan het blokkeren ervan en het oplossen van problemen met oplosmiddelen, maar uiteindelijk heb ik een basislaag gevonden waarmee ik kon werken.
Hank O'Hop Ik heb wat gemengd voordat ik de kleur aanbracht. Ik wilde op zijn minst proberen het oranje te evenaren dat de auto had toen ik hem uit het veld trok, dat veel roder was dan het Gulf Orange dat ik kreeg. Ik vond een plaatselijke versnellingsbak die een voorraad DuPont Centari-mengkleuren verkocht die hij had gemaakt in een inmiddels gesloten verfwinkel. De tint die ik gebruikte staat bekend als Monastral Red. Ik heb een 50/50 mix van de twee tinten gemaakt, die nog roder is dan de auto was toen ik hem vond, maar ik ben er enthousiast over omdat hij tussen het origineel en de kleur van de auto van een andere persoonlijke held ligt, de Poppy Red '69 Daytona Charger van Bobby Isaac.
Ik heb behoorlijk wat moeite gehad met het mengen van de activatoren en verdunners die ik nodig had voor deze eenfasige verfbeurt. Het kostte me meerdere opnames om plop- en visogen van oplosmiddel te voorkomen, en ik heb nog steeds een hoop werk om terug te gaan en bij te werken. Voor degenen onder u die uw eerste auto willen spuiten:daar zou ik de meeste tijd besteden aan het onderzoeken en uitzoeken van dingen, vooral als u op zoek bent naar een mooie coating met verouderde verf zoals deze.
Hank O'Hop De omstandigheden waarin de verf wil dat je spuit, vormden nog een hindernis. Van wat mij is verteld en wat de instructies zeggen, zijn temperaturen van 80-90 graden ideaal, waarbij staat dat je niet wilt schilderen als het kouder is dan 75 graden Fahrenheit. Omdat we dit jaar een koud voorjaar hadden, moest ik wachten tot er een hittegolf voorbij kwam, zodat ik het grootste deel van de auto kon raken en vertrouwde ik op ruimteverwarmers voor het bijwerken en op panelen die gescheiden waren van het chassis.
Over het algemeen ben ik blij met de resultaten. Ja, het is objectief gezien niet de beste verfbeurt, maar het is bescherming. Ik vind het gebrek aan glans prima en het lijkt op een tractor of een oude tweedekker die iemand in zijn schuur heeft neergeschoten, omdat het in mijn ogen meer gemeen heeft met zoiets dan met een woonwagenkoningin.
Hank O'Hop Niet alleen dat, het is nog steeds lichtjaren verwijderd van de vervallen roestemmer die het was toen ik hem uit een veld trok. Bovendien gaf mijn vrachtwagen, die een stoot op de stangen kreeg en een aantal ernstige roestproblemen, mij geen andere keus dan dit ding op de wielen te krijgen en verder te rijden.
Terwijl de auto in kleur is, ben ik nog lang niet klaar met werken. De mensen van de Dodge Garage zeiden het het beste toen ze het ‘het project dat nooit eindigt’ noemden. De kleur die in mijn schoot viel, was echter precies wat ik nodig had om een daadwerkelijk beeld van deze auto te krijgen. Tot dat moment had ik er allerlei ideeën voor, maar niets leek te blijven hangen. Nu het oranje is, weet ik precies waar ik dit naartoe breng, en het interieur zal het allemaal samenbrengen.
Hank O'Hop In zijn gloriedagen had deze auto enkele trucjes, velours deurkaarten die de hotrod-cultuur van die tijd perfect weerspiegelden. Ik wil dat terugbrengen, maar met een paar kleine aanpassingen. Ik heb oog voor op maat gemaakte deurpanelen met bijpassende stoelen. Ik vind dat ProCar Rally-stoelen perfect passen, dus daar ga ik voor sparen.
Afgezien daarvan zijn het allemaal moeren en bouten, waar ik me waarschijnlijk eerst op zal concentreren, omdat ze gemakkelijker van de to-do-lijst kunnen worden gehaald, met als grootste doelwit het achterdifferentieel. Ik heb iets sterkers nodig dan het huidige 8,25-inch differentieel, bij voorkeur een 8,75-inch met een drop-out middengedeelte dat past bij mijn onverzadigbare behoefte om verschillende combo's te proberen. En nu ik een verfbeurt heb die geschikt is voor de luchtvaart, staat een bijpassende motor zeker op het droombord. Hoewel het vinden van een menstruatie-correcte Hemi een hele klus is, waarvoor een dik spaarvarken nodig is. Kortom, de Charger heeft nog een lange weg te gaan, en er komt nog veel meer.
