Terwijl sommige eigenaren weinig problemen rapporteerden, werden anderen met een behoorlijk aantal problemen geconfronteerd. Het stond niet bekend om catastrofale storingen, maar eerder om een hogere frequentie van kleinere, vervelendere reparaties.
De meest voorkomende reparaties en probleemgebieden voor de Ford Tempo uit 1989 waren onder meer:
* Elektrische problemen: Dit was een veel voorkomende klacht, variërend van periodieke problemen met verlichting en meters tot ernstiger elektrische gremlins. De kabelbomen waren soms een bron van problemen.
* Ophangingscomponenten: Bussen, kogelgewrichten en andere onderdelen van de ophanging hadden de neiging relatief snel te verslijten, wat leidde tot luidruchtige ritten en handlingproblemen.
* Koelsysteem: Er werden problemen met het koelsysteem gemeld, waaronder lekkages van slangen, radiator en waterpomp.
* Remmen: Remonderdelen, met name remblokken en remschijven, moeten wellicht vaker vervangen worden dan bij sommige concurrenten.
* Motorproblemen: Hoewel de motoren (doorgaans een 2,3 liter viercilinder of een versie met turbocompressor) over het algemeen duurzaam waren, waren problemen met zaken als de carburateur (op modellen zonder brandstofinjectie), componenten van het ontstekingssysteem en vacuümlekken niet ongewoon.
* Verzendproblemen: Vooral automatische transmissies ondervonden soms problemen, vooral als ze niet goed werden onderhouden.
Het is belangrijk op te merken dat de frequentie van deze reparaties varieerde, afhankelijk van het rijgedrag, de onderhoudsschema's en de algehele staat van het individuele voertuig. Een goed onderhouden Tempo uit 1989 zou redelijk betrouwbaar kunnen zijn, maar het verwaarlozen van routineonderhoud zou waarschijnlijk leiden tot frequentere en duurdere reparaties. Vergeleken met sommige Japanse concurrenten uit die tijd scoorde de Tempo over het algemeen lager op betrouwbaarheidsonderzoeken.
